Bij Orthoca draait alles om vooruitgang. Om mensen die opnieuw willen bewegen, leven en genieten.
Een ingreep is voor ons geen eindpunt, maar het begin van iets nieuws.
Pascale bewijst dat als geen ander. Wat begon met aanhoudende knieklachten, groeide uit tot een pittig traject en uiteindelijk: een leven zonder pijn, mét loopwedstrijden.
Van pijn naar perspectief
In 2014 begon Pascale, toen 48 jaar, opnieuw pijn te ervaren in haar rechterknie. De oorzaak lag in een ver verleden: een skiongeval in 1993 waarbij haar voorste kruisband scheurde. Door een aanvankelijk verkeerde diagnose, gevolgd door een foutieve behandeling, ontwikkelde ze bovendien het Sudeck-syndroom. Dat is een aandoening waarbij het zenuwstelsel overgevoelig reageert, met aanhoudende pijn en zwelling tot gevolg. Die overgevoeligheid maakte haar knie extra kwetsbaar, ook jaren later. De pijn nam jaar na jaar toe.
“De pijn was aanvankelijk knagend, maar werd steeds erger. Wandelen lukte niet meer, fietsen werd moeilijk. Zelfs het dagelijks leven werd zwaar.”
Na verschillende pogingen om de pijn onder controle te krijgen, verwees de huisarts Pascale uiteindelijk door naar professor Verdonk, kniespecialist bij Orthoca. Tijdens het eerste consult werd duidelijk dat haar knie ernstig beschadigd was. Een knieprothese was de beste oplossing.
“Bij jonge patiënten, zoals Pascale, nemen we altijd extra tijd om de beslissing goed te overwegen” licht professor Verdonk toe. “Een knieprothese op 48 jaar is geen evidentie. Maar Pascale had alles geprobeerd: medicatie, kinesitherapie, injecties… De pijn bleef en haar functionele mogelijkheden waren zwaar beperkt. Dan weet je dat een prothese de logische volgende stap is.”
Hoewel dat besef binnenkwam als een klap, voelde Pascale zich meteen serieus genomen. De uitleg was helder, het contact menselijk en respectvol.
“Dat was even slikken. Ik was pas 48. Maar de uitleg was duidelijk, en ik voelde me meteen begrepen. Dat gaf me vertrouwen.”
Revalideren terwijl het leven doorgaat
De ingreep verliep goed, maar de eerste weken na de operatie waren zwaar. Door het Sudeck-syndroom had Pascale last van intense pijn en mobiliteitsproblemen. Ondertussen draaide het leven thuis gewoon verder. Met puberende kinderen en een huishouden was rust nemen geen evidentie.
“Mentaal was het een uitdaging. Je wil herstellen, maar het gezinsleven stopt niet. Toch bleef ik volhouden, stap voor stap.”
Na verloop van tijd begon Pascale vooruitgang te boeken. Ze revalideerde intensief onder professionele begeleiding en bouwde langzaam weer kracht op. Ondertussen werkte ze ook aan haar algemene gezondheid en verloor ze maar liefst 45 kilo; een enorme boost voor haar lichaam én motivatie.
“Het herstel was geen rechte lijn” zegt prof. Verdonk. “Pascale had te maken met bijkomende complicaties. Haar knie plooide moeilijk, waardoor we een mobilisatie onder narcose moesten uitvoeren. Later bleek ook het onderste deel van de prothese losgekomen. In 2015 volgde een tweede ingreep. Geen eenvoudige weg, maar ze bleef vooruitgaan. En dat is volledig haar verdienste.”
Die vooruitgang had ze niet alleen te danken aan haar doorzettingsvermogen maar ook aan haar indrukwekkende gewichtsverlies.
“Overgewicht is een bepalende factor in het te vroeg slijten van het kniegewricht” licht prof. Verdonk toe. “Het verhoogt bovendien het risico op complicaties na een prothese. Maar gezond bewegen met een versleten knie is vaak onmogelijk. Daarom maken we vooraf duidelijke afspraken: wij voeren de ingreep uit, maar verwachten ook dat de patiënt actief inzet op gewichtsverlies. Je zou het een stilzwijgend pact kunnen noemen; een wederzijds engagement. Pascale is daar het perfecte voorbeeld van.”
Lopen als overwinning
Vandaag is Pascale 59 jaar en voelt ze zich beter dan ooit. Wat ooit onmogelijk leek, doet ze nu moeiteloos: lopen, fietsen, actief leven zonder pijn. Ze neemt opnieuw deel aan loopwedstrijden, van 6 km tot zelfs de 10 Miles – met toestemming van professor Verdonk.
“Ik loop drie keer per week: 8 km tijdens de week, 10 km in het weekend. En ik fiets elke dag 80 km naar en van het werk. Mijn knieprothese is geen beperking, het is mijn vrijheid.”
Volgens prof. Verdonk zit de kracht van Pascales herstel vooral in haar zeer positieve mindset:
“Chirurgie kan veel, maar niet alles. De motivatie van een patiënt maakt het verschil. Pascale heeft echt haar leven herwonnen. Niet alleen door wat wij deden in de operatiezaal, maar door wat zij nadien heeft gedaan. Zo’n verhaal is uitzonderlijk.”
Samen sterker
Voor Pascale was het vertrouwen in haar arts een belangrijk onderdeel van haar herstel. Dat gevoel van erkenning en veiligheid gaf haar de kracht om door te zetten.
“Je moet een goed gevoel hebben bij wie je behandeld wordt. Dat had ik bij professor Verdonk.”
Een van de momenten die haar het meest is bijgebleven, is de toestemming om eenmalig deel te nemen aan de 10 Miles. Niet alleen een sportieve mijlpaal, maar ook een teken dat haar lichaam én geest weer klaar waren voor de toekomst.
“Het leven stopt niet bij een knieprothese – integendeel, je krijgt een tweede kans. Het traject is zwaar en zeker niet te onderschatten, maar met de juiste ondersteuning is er vaak veel meer mogelijk dan je denkt. Beperk jezelf niet, blijf volhouden: stap voor stap geraak je verder dan je ooit had durven dromen. Als ik erop terugkijk, overheerst maar één gevoel: dankbaarheid.”
De visie van professor Verdonk: wanneer is een knieprothese de juiste keuze?
Een knieprothese is geen eerste stap in een behandelingstraject. Zeker bij jongere patiënten wordt deze ingreep pas overwogen wanneer alle andere opties zijn uitgeput. Professor Verdonk is daar heel duidelijk in:
“Patiënten moeten aan drie duidelijke criteria voldoen voor we een totale knieprothese overwegen. Ten eerste: er moet sprake zijn van bot-op-bot-contact, dus vergevorderde artrose. Ten tweede: er moet een functionele beperking zijn, wat betekent dat iemand bijvoorbeeld geen vijf kilometer meer kan wandelen. En ten derde: dagelijkse pijn. Als die drie elementen aanwezig zijn én eerdere behandelingen zoals kinesitherapie, injecties of medicatie geen verbetering meer bieden, dan komt een prothese in beeld.”
Maar zelfs dan is het geen lichte beslissing. “Een knieprothese is definitief, je kan niet terug en er is geen plan B. Daarom plannen we nooit een operatie bij een eerste consult. We nemen de tijd om alles helder uit te leggen: wat de ingreep inhoudt, wat de risico’s zijn – denk aan infectie, blijvende pijn of stijfheid – en vooral: wat je er realistisch van mag verwachten.”
Dat gebeurt bij Orthoca met volledige openheid. “Ik zeg liever te veel dan te weinig. Te vaak zie ik mensen die elders geopereerd zijn en achteraf zeggen: ‘Had ik dat allemaal geweten, dan had ik het niet laten doen. Zo slecht was ik eigenlijk nog niet.’ Zulke reacties willen we net voorkomen.
Underpromise and overdeliver: dat is voor mij een basisprincipe. Liever een aangename verrassing achteraf, dan een harde realiteit die niemand had zien aankomen.”
Een voorbeeld dat professor Verdonk vaak gebruikt, is de vergelijking met een schoolrapport. “Als iemand met een 3 op 10 voor levenskwaliteit binnenkomt, dan kunnen we met een prothese vaak een 7 of 8 geven. Geen perfecte 10 maar wél een enorme verbetering. Die beeldspraak maakt het vaak meteen duidelijk.”
Pascale’s verhaal toont wat mogelijk is als al die puzzelstukken juist liggen. “Zij is het perfecte voorbeeld van hoe een knieprothese niet alleen pijn kan wegnemen, maar ook levenskwaliteit kan terugbrengen. Op voorwaarde dat je samen start met realistische verwachtingen.”
Ook jij kan opnieuw in beweging komen
Een knieprothese is geen eindpunt. Bij Orthoca geloven we in herstel op maat, met oog voor jouw leven, jouw doelen, jouw tempo. Dit moedige verhaal bewijst dat zelfs na een moeilijk parcours een actief, pijnvrij leven opnieuw binnen handbereik ligt.
Neem vrijblijvend contact met ons op. We luisteren graag naar jouw verhaal.